۵ اشتباه والدين که نوجوانان را پنهان کار می‌کند

نه می‌توانيد دست هايش را ببنديد و نه می‌توانيد پاهايش را به زنجير بکشيد. همه وجودش را شوق پرواز فرا گرفته است. می‌خواهد بپرد. اتاق برايش کوچک است، خانه‌شان کوچک‌تر، شهرش کوچک‌تر، اصلا دنيا برايش کوچک است. به هيچ وجه، زير بار محدوديت و کنترل نمی‌رود. «نوجوان‌ها»را می‌گويم.
معمولا بسياری از نوجوان‌ها با خانواده‌هايشان سر سازش ندارند و برخی از والدين هم نمی‌دانند صحيح‌ترين واکنش در برابر تغييرات روحيات و اخلاق نوجوانان‌شان چيست و بايد چه کار کنند؟نوجوانی تولدی دوباره است و همه آسيب‌ها هم در تولدهاست. اگر در زمان تولد اول، مادر کوتاهی کند، فرزند در آينده با يک سری مشکلات جدی و شايد رفع نشدنی مواجه می‌شود. در اين تولد دوم هم فرزند از کودکی جدا می‌شود تا به نوجوانی برسد، اگر والدين نوجوان در اين دوره کوتاهی کنند، شايد هيچ‌گاه نتوانند آن را برطرف کنند.

خصوصيات دوره نوجوانی را نمی‌شناسيد، تهمت نزنيد

نداشتن شناخت کافی از خصوصيات دوره نوجوانی:دليل بيش‌تر مشکلات خانواده‌ها در رفتار با فرزندان نوجوان‌شان، اين است که با خصوصيات و ويژگی‌های دوره نوجوانی آشنا نيستند. همين آشنا نبودن، منجر می‌شود تا باور نکنند که فرزندشان با ورود به دوره نوجوانی احساس می‌کند، بزرگ شده است و می‌تواند برای خودش تصميم بگيرد. اگر والدين بپذيرند که يک سری از رفتارهای جديد نوجوان‌شان، اقتضای سن آن‌هاست، واکنش‌هايشان به اين رفتارهای جديد، واکنش منطقی و صميمانه خواهد بود. مثلاً اگر والديني ببينند که نوجوان‌شان چرت می‌زند و به اين درک برسند که او به جز کم خوابی هيچ مشکلی ندارد برای اين موضوع با او به جر و بحث نمی‌پردازند که آرامش خود و نوجوان‌شان را به هم بزنند. اما معمولاً بسياری از والدين در اين دوران با فرزندان‌شان بسيار سخت گيرانه برخورد می‌کنند که همين رفتار باعث می‌شود ارتباط بين والدين با فرزند قطع شود. پيامبر اکرم (ص) هم اين دوره زندگی را دوره وزارت و مشاورت می‌نامند که جمله بسيار دقيقی است و نشان از اهميت حفظ عزت نفس نوجوانان دارد.ارتباط قطع شود، پنهان کاری شروع می‌شود 

نبود ارتباط صميمانه بين والدين و نوجوان: اگر والدين می‌خواهند نوجوان‌شان را هدايت کنند، اولين قدم اين است که بدانند به هيچ وجه نبايد ارتباط آن ها با فرزندشان قطع شود. اگر والدين بتوانند يک رابطه همدلانه و صميمانه با فرزندان‌شان برقرار کنند نه تنها به شخصيت فرزندان‌شان بر نمی‌خورد بلکه آن‌ها احساس ارزشمندی هم می‌کنند. اگر نوجوان احساس کند شما به او اهميت می‌دهيد، در همه مشکلاتش با شما مشورت می‌کند و شما به راحتی می‌توانيد بر رفتارهای او کنترل بيشتری داشته باشيد.
زمانی که يک نوجوان می‌گويد پدر و مادرم مرا درک نمی‌کنند، يعنی رابطه بين والدين و نوجوان قطع شده است. وقتی ارتباط بين والدين و فرزندان قطع شود، فرزند اگر فعاليت يا رفتارهای اشتباهی داشته باشد، آن ها را زيرزمينی خواهد کرد. اين زيرزمينی شدن فعاليت‌های فرزند باعث می‌شود تا رفتارهای پر خطر او برای والدين آشکار نشود.پاسخ منفی نوجوانان به نظارت مستقيم

اعمال نظارت‌های مستقيم: در دوره نوجوانی نظارت مستقيم جواب نمی‌دهد. نظارت مستقيم برای 2 دوره ۶ ساله اول زندگی کودک، نه تنها بسيار خوب است بلکه لازم هم هست. در اين 2 دوره فرزندان هم به نظارت مستقيم والدين هيچ واکنشی نشان نمی‌دهند. اما زمانی‌که فرزندان وارد دوره نوجوانی (بين 12 تا 20 سال) می‌شوند اگر نظارت والدين مستقيم باشد، معمولا فرزند آن را تحمل نمی‌کند و ممکن است در برابر آن واکنش های بسيار تندی هم داشته باشد.
اين که فرزندان نتوانند در دوره نوجوانی نظارت مستقيم را تحمل کنند، ايراد از والدين آن‌هاست که او را مورد نظارت مستقيم قرار می‌دهند. نوجوان وقتی خودش را تحت نظارت مستقيم والدين می‌بيند احساس می‌کند به حريم شخصی‌اش تجاوز شده است، بنابراين بسيار طبيعی‌ است که واکنش منفی نشان دهد.

به روز بودن اطلاعات نوجوانان در مقايسه با والدين‌شان

نداشتن اطلاعات از فناوری‌های روز: بعضی خانواده‌ها پيشرفته‌ترين فناوری‌های روز را برای نوجوانان‌شان تهيه می‌کنند در حالی‌که کمترين اطلاعاتی از امکانات و آسيب‌هايی که ممکن است اين فناوری برای نوجوان‌شان ايجاد کند، ندارند. برای نمونه برخی از والدين پيشرفته ترين تلفن همراه را برای فرزندان‌شان تهيه می‌کنند اما نمی‌دانند که در تلفن همراه نوجوان شان چه می‌گذرد. يعنی والدين با دست خودشان دارند يک آسيب جدی و جديدی برای نوجوان‌شان ايجاد می‌کنند.
اين پدر و مادرها بايد برای فرزندان‌شان تلفن همراهی تهيه کنند که حداقل نحوه استفاده از آن را بدانند. اين والدين معمولاً پس از مدتی مجبور می‌شوند نوجوان‌شان را در استفاده از تلفن همراه محروم کنند که همين موضوع، تنش جديدی ايجاد می‌کند و اشتباه بعدی والدين است.«خود رای» شدن جوانان نتيجه رفتارهای متضاد والدين

هماهنگ نبودن والدين در نحوه رفتار با نوجوان: در بعضی خانواده‌ها، والدين در تربيت نوجوان‌شان يک صدا نيستند. يعنی رفتار پدر و مادر با نوجوان شان شبيه هم نيست. در اين خانواده ها نوجوان راه خودش را مي رود و پدر و مادر هم به فکر مشکلات خودشان هستند. در اين حالت والدين و فرزندان فقط يک «هم خانه بودن» را در کنار يکديگر تجربه می‌کنند.
در اين خانواده‌ها به جای اين که والدين در رفتار با نوجوان‌شان وحدت رويه داشته باشند، خود نوجوان موضوع اختلاف می‌شود. مثلاً مادر می‌گويد فرزندش اصلاً اين کار را انجام ندهد و پدر اصرار می‌کند که نوجوان حتماًٌ بايد اين کار را انجام دهد و نوجوان هم کاری را که دوست دارد، انجام می‌دهد.
اين موارد دست به دست هم می‌دهد تا نوجوان احساس آرامش نکند و به دوستان نامناسب پناه ببرد. اگر در يک خانواده بين اعضای خانواده، احترام متقابل برقرار باشد، نوجوان کمترين خطر را احساس می‌کند و در نتيجه رفتارهای پر خطر او هم به کمترين ميزان ممکن کاهش می‌يابد.